تو مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم

        چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمی دانم

              بمان امشب کنار لحظه های بیقرار من

      ببین با تو چه رویایی  ییست رنگ شوق چشمانم

         شبی یک  شاخه نیلوفر به دست آبیت دادم

        هنوز از عطر دستانت پر از شوق است دستانم

       تو مثل چشمه ی اشکی که از یک ابر می بارید

                          و من:

                 تنهاترین نیلوفر رو به گلستانم

       تا روزی که رفتی  می پنداشتم عشق همه اش شیرینی است!

         اما آن روز چشمانت به من آموخت که با آخرین نگاه است که

        اولین رنج آغاز می شود.!!!!