منگم:

         چی بگم از کجا بگم......        

                        دردمو با کیا بگم...........

                            از عشقی که اصلا نگفت دوست دارم....

 هنوز توی سکوتت توی نگاهت حتی توی حرفات ،عشق و دوستاشتن و حس میکنم

    هنوز نگات برام تازگی داره،هنوز گرمای وجودت تن یخ زده ی من و باز می کنه.

تو عشق و با نگات تو دلم کاشتی.تو باعشقت تنهایی رو به ساحل زندگیم هدیه کردی

                             به خدا این همه غرور بسه!!!!!!!!!!!

      چرا لبانت جرئت گفتن دوستاشتن و نداره؟!؟!!!!!!

       چرا حرکاتت هنوز تو بیان  دوست داشتن تردد داره!!؟؟؟

     چرا...؟!!!!!                            آخه چرا.......؟؟!!!!

       چرا من؟             منی که با تو عشق و فهمیدم...

        منی که دنیامو به تو هدیه کردم..............

       منی که هر نیش و کنایه رو از دوست و آشنا به جون خریدم.....

       منی که رویاهامو با تو خواستم و ساختم .............

      منی که  چشمای تو گهوارم بود و صدای تو لالایی تو شبای بیقراری..

      اینا گله نیست عسل و شیرینی عشق منه....

      ولی بدون منگم........            بدون تنهام..........

                        بدون خستم...........

      نمی دونم باید همچنان باور کنم دوسم داری یا.............

     نمی دونم می مونی به پام یا............

     نمی دونم دلت برام تنگ می شه یا..........

    نمی دونم تو زندگیت جای دارم یا............

    نمی دونم..........    نمی دونم............       

             هنوز منگم ...............

   اونقدر که تمام لحظه های بی تو بودن برام تکراری شده..

   ولی باورت نمی شه:     از خدا می خوام نبینمت...!!!!!!

     از خدا میخوام نگام تو نرگس زیبای چشمات نیفته......!!!

          تا زمانیکه........

              بیای و با صدای بلند خودت بگی:

                   دوست دارم و میخوامت برای همیشه

                     خدایا یعنی میشه؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!