من که هستم ،تو بگو؟ رهگذر تنهایی

                   عابری خسته،به ظلمتکده ی زیبایی

                 من که هستم تو بگو،گر که مرا میفهمی

                    لیلی شهر توام، عالمی از شیدایی

                     سوختم از غم عشق تو،شکستم ،مردم

                        من ندارم دگر از هیچکس پروایی

                      صوفی شهرم و آواره و درویشم من

                   خسته ام از خود و هم شیفته ی رسوایی

                   شانه عشق تو را کاش که می داشت سمان

                          هوس گریه نموده ست و ندارد جایی 

                                        مستم  نه  زمی یا جام مل

                              مستم از بوی تبسم های گل

                          مستم اما مستی ام از باده نیست

                          مستی آتش سپندان ساده نیست

                            مستم و میخانه ها را خورده ام

                             دل ز هوشیاران گیتی برده ام

                         مستی ام از جوش جام باده ....نه

                        مستی ام از یک کلام ساده......نه

                      مستی ام یک مستی بیهوده نیست

                   عشق در جامم به می آلوده نیست

                           از شراب عاشقی مستم هنوز

                        بسته ام عهدی و نگسستم هنوز

                          چون کویر تشنه ام،دل داغدار

                           ای شراب عشق بر جانم ببار

                         یا قدح را پر کن از گلگون شراب

                       یا بزن گل نغمه ی چنگ و رباب

                      مست مستم،جام را لبریز کن

                       از گناه عاشقی پرهیز کن

                     شور و حال عشق مستم می کند

                     مرده ام عشق تو هستم می کند

                         100بهار تازه دارد،جام عشق

                        شهرت و آوازه دارد،نام عشق